14 Aralık 2009 Pazartesi

Missed Abortus

5 Aralık 2009.
Cumartesi.
Çok mutluyum, doktoruma gidiyorum.8 haftalık hamileyim de ayıptır söylemesi, bugün kalp atışlarını ilk kez duyucaz minicik yavrunun.Bu ilk bebeğim değil ama insan heyecanlanıyor öyle kalp sesi falan deyince.Nasıl atıyor acaba kalbi diyorum, hızlı hızlı mı yoksa ne bileyim minicik bedenin minicik kalbi yavaş yavaş mı atabiliyor anca?

Bekleme odasında saçma sapan moda dergileri var, onları karıştırıyorum biraz.Yanımdaki kadınla sohbet ediyoruz, kızım var deyince "inşallah bu oğlan olur" diyor...

Tartılıyorum, hemşireyle kilo pazarlığına girişiyoruz.Küsuratını yazma canım, çizmelerime say diyorum, vallahi dediğimi yapıyor.
Doktor Bey bugün kan tahlilleriniz yapılsın diyor, muayene olun da yapalım diyor.

İçeriye geçiyorum, doktorum halimi hatırımı soruyor.Şu progestan beni mahvediyor tansiyonum düştü gene diyorum.Ultrasona geçiyoruz, çok heyecanlıyım.

Ama yolunda gitmeyen birşey var.

Doktor sessiz.

Yüzü asılıyor birden.

"Kalp atışlarını alamıyorum" diyor.

Nasıl?
Cihaz mı bozuldu acaba?
Niye alamıyor ki kalp seslerini?

"Bebeğin ölmüş."

"...................."

Muayene koltuğuna yığılıp kalıyorum...
Gözümde yaşlar hazır mıymış ne dökülmeye?
Tutacak bir el, beni teselli edecek bir göz arıyorum ama kimse de yok ki yanımda...
Boş çuval gibi yığılıyorum olduğum yere.

"Kolay değil biliyorum, ama moralini bozma" diyor doktor.

O konuşuyor, ben sessiz sessiz ağlıyorum.Alacakmış bebeğimi.Ama doğuracaktım ben onu? 7 ay nasıl geçecek diye sabırsızlanıyordum, doğsa da koklasam diyordum...

Çıkarken dışarıdaki hemşire kan tahlillerini yapalım mı diyor, şaka gibi.

"Gerek kalmadı" diyorum, kapıyı çekip çıkıyorum.Yürüyecek takatim yok, merdivenin trabzanlarına tutunuyorum düşmemek için.

Caddede gözyaşlarımı silerek yürümeye çalışıyorum.

................

Bir gün sonra doktor bebeğimi alıyor, uyanıyorum ki herşey bitmiş.2 aydır birlikte yaşadığım o minik canı kaybetmişim.

2 ay süren bu mutluluktan geriye, epikriz raporuna kocaman harflerle yazılmış iki kelime kalıyor:

Missed Abortus...

Üzüntümü içime atmadan hıçkırıklara boğularak yaşasam da, herşeyde bir hayır vardır diyorum.

Hikmetinden sual olunmaz ama,

keşke böyle bitmeseydi...

3 yorum:

pasta evim dedi ki...

Herşeyde bir hayır vardır canım. Ne diyebiliriz ki Rabbimin takdiri böyleymiş. Üzme kendini demek seni teselli etmez biliyorum ama Kızını ve eşini de düşünerek metanetli olman gerek.İnşallah tekrar hamile kalırsın ve bu kez sağsalim bebeğini kucağına alırsın.

uyuz cadı dedi ki...

çok üzüldüm... ne desem boş, Allah sabır versin canım.

derya dedi ki...

lale delircem yaa. inan rüyamda gördüm.. yanında olmak istedim canım arkadaşım. allah lara'ya ömür versin. tesellisi yok bunun...